Monday, February 6, 2017

የ2ኛ ጴጥሮስ መልእክት አጭር መግቢያ

የመለኮቱ ክብር ተካፋዮች፤ የ፪ኛ ጴጥሮስ ጥናት 


ሀ. የመልእክቱ ጸሐፊና ተቀባዮች 
የመልእክቱ ጸሐፊ ሐዋርያው ቅዱስ ጴጥሮስ እንደሆነ ከጥንት ጀምሮ ቤተ ክርስቲያን መስክራለች። መልእክቱ በቀጥታም ሆነ በተዘዋዋሪ መንገድ፥ ከሐዋርያት ቀጥሎ በተነሡት በሐዋርያውያን አበው ( apostolic fathers) የተጠቀሰ ሲሆን፥ በሁለተኛው ክፍለ ዘመን የነበሩት አርጌንስና ቀሌምንጦስ ዘእስክንድርያም በጽሑፋቸው ላይ ጠቅሰውታል። ቅዱስ ጴጥሮስ መልእክቱን የጻፈው በሰማዕትነት ሊሰዋ በተዘጋጀበት ወቅት ነው። የጻፈላቸውም፥ የመጀመሪያውን መልእክት ለጻፈላቸው በታናሽ እስያ ( Asia Minor) ለሚገኙ ክርስቲያኖች ነው። ልክ እንደመጀመሪያው መልእክት፥ ይህን መልእክት ሐዋርያ የጻፋላቸው በሮም ሳለ ነው። በ1፥14 ላይ የተሰጠውን ምንባብ ስንመለከት ሐዋርያው  ከ60-65 ዓ.ም መልእክቱን ጽፎአል ልንል እንችላለን።  

ለ. የመልእክቱ ዓላማ 
ሐዋርያው መልእክቱን የጻፈው ስለ ሦስት ዋና ምክንያት ነው። 
የተማሩትን እና የተሰበከላቸውን የወንጌል እውነት አጥብቀው እንዲይዙና በእርሱም ላይ እንዲቆሙ፤ 
 ወደ ቤተ ክርስቲያን ብዙ ሐሰተኛ አስተማሪዎች እንደሚገቡና እውነተኛን ወንጌል ለመበረዝ እንደሚሞክሩ ለማስጠንቀቅ ። 
እነዚህ ሐሰተኛ አስተማሪዎች ሰማይና ምድር ከጥንት ጀምሮ ነበሩ ወደፊትም ይኖራሉ፥ ክርስቶስም ዘግይቷል አይመጣም በማለት በራሳቸው ምኞት ለመጓዝ የሐሰት ትምህርታቸውን ያስተምሩ ስለነበር፥ ክርስቶስ ዳግም በግርማ እንደሚመጣ፥ በዓለምም ላይ እንደሚፈርድ፥ የእርሱ የሆኑ ደግሞ በትጋት ነቅተው በተስፋ እንዲጠብቁ ይነግራቸዋል። 

 ሐ. በ2ኛ ጴጥሮስ ውስጥ የምናገኛችው ዋና ዋና አሳቦች  
የክርስቶስ ዳግም መምጣት፤ 2ኛ ጴጥሮስ በሰፊው ከሚዳስሳቸው ነጥቦች አንዱ የክርስቶስ በክብር ዳግም መምጣት ነው። ክርስቶስ በክብር የሚመጣው ለፍርድ እና አዲስ ሰማይና አዲስ ምድር ለማምጣት ነው። 
የቅድስና ሕይወት፤ ክርስቶስ በሰዎች ሁሉ ላይ ለመፍረድ በክብር ይመጣል። ይህ የክርስቶስ መምጣት በድንገት ስለሆነ፥ እኛ በቅድስና በመኖር « የጌታን መምጣት እንድናስቸኩል» ይመክራል። 
የእግዚአብሔር ቃል ታማኝነት፤ ቅዱስ ጴጥሮስ የብሉይ ኪዳንን መጻሕፍት እንዲሁም የሐዋርያትን ትምህርት ( በተለይም የቅዱስ ጳውሎስን) በመጥቀስ፥ በመንፈስ ቅዱስ የተጻፉና የተነገሩ ስለሆኑ በጥንቃቄ ልንይዛቸው የሚገቡ እንደሆኑ ይናገራል። በመሆኑም 2ኛ ጴጥሮስ ስለመጽሐፍ ቅዱስ እስትንፋሰ እግዚአብሔርነት ( inspiration) እጅግ ዋና የሆነውን ዶክትሪን የያዘ መጽሐፍ ነው።  
የመለኮት ባሕርይ ተካፋይ መሆን ፤ 2ኛ ጴጥሮስ የእግዚአብሔር ልጅ ሰው ሆኖ እኛን ወደ ምን ዓይነት አስደናቂ መንፈሳዊ ሕይወት እንዳስገባን ይናገራል። እግዚአብሔር የጠራን « የመለኮት ባሕርይ ተካፋዮች እንድንሆን ነው። ( 1፥4) ይህ የቅዱስ ጴጥሮስ ንግግር፥ በምሥጢረ ሥጋዌ ትምህርት ውስጥ ሰፊ አንድምታ ያለው ነው። በምዕራቡ ዓለም ነገረ መለኮት የክርስቶስ ሰው የመሆን ምክንያት ሁል ጊዜ የሚገለጠው፥ የሰውን ጥፋት ( guilt) ከማስወገድ አንጻር ነው። በምሥራቁ ወይም በኦርቶዶክሱ ዓለም ግን የክርስቶስን ሰው የመሆን ነገር የምንገልጠው፥ እግዚአብሔር ክብሩን ( መለኮታዊ ባሕርዩን) በጸጋው ሊያካፍለንና፥ ወደሚደነቀው ወደ ልጁ መንግሥት ሊያገባን እንደመጣ ነው።  ይህ የመለኮት ባሕርይ ተካፋዮች የመሆናችን መንገድና ሂደት ቴዎሲስ ( ሱታፌ መለኮት) ይባላል።  

መ. 2ኛ. ጴጥሮስ በኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋህዶ ቤተ ክርስቲያን 

ይህ መልእክት በኦርቶዶክስ ተዋህዶ ቤተ ክርስቲያን ሥርዓተ ቅዳሴ ክፍል ( liturgy of the word)  ከሚነበቡት የአዲስ ኪዳን መጻሕፍት አንዱ ነው። ንፍቁ ዲያቆን ( ሁለተኛው ዲያቆን) ከአጠቃላይ መልእክታት ( general epistiles) ተብለው ከሚታወቁት ከጴጥሮስ እስከ ይሁዳ ካሉት መልእክታት እና ከዮሐንስ ራዕይ ያነባል።  በቤተ ክርስቲያናችን ግጻዌ ( lectionary)  መሠረት ይህ መልእክት ከሚነበብባቸው ቀናት መካከል ለምሳሌ የአንዱን ወር ብንመለከት 
መስከረም 6 ( በነቢዩ በኢሳይያስ ቀን) ፥ ( 1፥19 እስከ ፍም 
መስከረም 15 ( የቅዱስ እስጢፋኖስ ፍልሰተ ሥጋ)  ( 2፥15 እስከ ፍም) 
መስከረም 18 ( ኤዎስጣቴዎስ ከፋሌ ባሕር፤ ቶማስ ዘህንደኬ) ( 3፥14 እስከ ፍም 
መስከረም 25 ( ዮናስ ነቢይ፤ ጴጥሮስ ወጳውሎስ) (3፥1_8)  ናቸው። ( መጽሐፈ ግጻዌን ተመልከቱ) 
እንዲሁም በሰዓታት ዘሌሊት ከሚነበቡት ምንባባት መካከል፥ 2ኛ ጴጥሮስ ምዕራፍ ሦስት አንዱ ነው። 

ሠ. የመልእክቱ አከፋፈል። 
በመልእክቱ ዓላማ ላይ እንዳስቀመጥነው አከፋፈሉም ያንን ተከትሎ ነው። 

ሀ. ማንነታችሁን እወቁ፤« የመለኮት ክብር ተካፋዮች. . . እንድትሆኑ. . . ታላቅ የሆነ ተስፋን ሰጠን»፤  (1፥1-21)  
ለ. ያመናችሁትን እወቁ፤ « ሐሰተኞች አስተማሪዎች. . . ኑፋቄን አሹልከው ያገባሉ»    (2፥1-22) 

ሐ. ተስፋችሁን እወቁ፤«የጌታው ቀን ግን እንደ ሌባ ሆኖ ይመጣል»  ( 3፥1-21)

Monday, January 2, 2017

Clergy and Laity in the Orthodox Church

Protopresbyter Alexander Schmemann

An Urgent Issue
No one would deny that the clergy-laity issue in our church here in America is both an urgent and confused one. It is urgent because the progress of the church is often hindered by mistrust and conflicts, misunderstandings and frustrations. It is confused for there has been no constructive and sincere discussion, no real attempt to understand it in the light of our faith and in terms of our real situation. It is indeed a paradox for from both sides, the clerical and the lay, comes the same complaint: Priests and laymen alike proclaim that their respective rights are denied, their responsibilities and possibilities of action limited. If the priest speaks sometimes of the lay "tyrannies", the laity denounce the "bossism" of the priest. Who is right, who is wrong? And are we to continue in this frustrating "civil war" at a time when we need unity and the total mobilization of all our resources to withstand the challenge of the modern world? When Catholics and Protestants outnumber us by 150 to 1, the younger generations shake in their attachment to Orthodoxy and we must count on each one for the gigantic tasks that we face? We call ourselves Orthodox — i.e. men of the true faith. We ought then to be capable of finding in their true faith guiding principles and positive solutions to all our problems...
The present way is nothing more than an attempt to clarify the issue under discussion. Although written by a priest, its purpose is not to "take side", for in my opinion, there are no sides to be taken but a misunderstanding to be dissipated. This misunderstanding, to be sure, has deep roots in a rather unprecedented situation in which we have to live as Orthodox. It can not be cleared by mere quotations from canons and ancient texts. Yet, it is still a misunderstanding. This is what all people of good faith must understand. It requires only that we honestly and sincerely put the interests of our church above our personal "likes" and "dislikes", overcome our inhibitions and breathe the pure air of the wonderful and glorious faith which is ours.

Clarification of Terms
  
A major source of the misunderstanding, strange as it may seem, is terminological. The terms clergy and laity are used all the time, yet, without a clear understanding of their proper — i.e. Orthodox, meaning. People do not realize that between such Orthodox meaning and the current one, which we find in, say, Webster’s Dictionary, there exists a rather radical difference. We must begin, then, by restoring to the terms we use their true significance.
In Webster, lay is defined as:
"of or pertaining to the laity as distinct from the clergy" or
"not of or from a particular profession".
As to clergy, the definition reads as follows:
"in the Christian Church, the body of men ordained to the service of God, ministry".
Both definitions imply, first, an opposition: laity is opposed to clergy and clergy to laity. They imply, also, in a case of laity, a negation. A layman is someone who has no particular status (not a particular profession). These definitions, accepted virtually in all Western languages, reflect a specifically Western religious background and history. They are rooted in the great conflicts which opposed in the Middle Ages the spiritual power to the secular one, the Church and the state. They have, however, nothing to do with the initial Christians use of both terms, which is alone the norm for the Orthodox Church.

The Meaning of "Lay"
  
The words lay, laity, layman come from the Greek word laos which means people. "Laikos," layman, is the one who belongs to the people, who is a member of an organic and organized community. It is, in other words, not a negative, but a highly positive term. It implies the ideas of full, responsible, active membership as opposed, for example, to the status of a candidate. Yet the Christian use made this term even more positive. It comes from the Greek translation of the Old Testament where the word laos is applied ordinary to the People of God, to Israel, the people elected and sanctified by God Himself as His people. This concept of the "people of God" is central in the Bible. The Bible affirms that God has chosen one people among many to be His particular instrument in history, to fulfill His plan, to prepare, above everything else, the coming of Christ, the Saviour of the World. With this one people God has entered into "covenant", a pact or agreement of mutual belonging. The Old Testament, however, is but the preparation of the New. And in Christ, the privileges and the election of the "people of God" are extended to all those who accept Him, believe in Him and are ready to accept Him as God and Saviour. Thus, the Church, the community of those who believe in Christ, becomes the true people of God, the "laos" and each Christian a laikos — a member of the People of God.
The layman, is the one, therefore, who shares in Divine election and receives from God a special gift and privilege of membership. It is a highly positive vocation, radically different from the one we find defined in Webster. We can say that in our Orthodox teaching each Christian, be he a Bishop, Priest, Deacon or just member of the Church is, first of all, and before everything else a layman, for it is neither a negative nor a partial, but an all-embracing term and our common vocation.. Before we are anything specific we are all laymen because the whole Church is the laity — the people, the family, the community — elected and established by Christ Himself.

The Layman Is Ordained
  
We are accustomed to think of "ordination" as precisely the distinctive mark of clergy. They are the ordained and the laity, the non-ordained Christians. Here again, however, Orthodoxy differs from Western "clericalism," be it Roman Catholic or Protestant. If ordination means primarily the bestowing of the gifts of the Holy Spirit for the fulfillment of our vacation as Christians and members of the Church, each layman becomes a layman — laikos — through ordination. We find it in the Sacrament of Holy Chrism, which follows Baptism. Why are there two, and not just one, sacraments of entrance into the Church? Because if Baptism restores in us our true human nature, obscured by sin, Chrismation gives us the positive power and grace to be Christians, to act as Christians, to build together the Church of God and be responsible participants in the life of the Church. In this sacrament we pray that the newly baptized be:
"an honorable member of God’s Church
"a consecrated vessel
"a child of light
"an heir of God’s kingdom,
that "having preserved the gift of the Holy Spirit and increased the measure of grace committed unto him, he may receive the prize of his high calling and be numbered with the first borne whose names are written in heaven".
We are very far from the dull Webster definition. St. Paul call all baptized Christians "fellow citizens with the saints and the household of God" (Eph. 2:1a). "For through Christ"— he says — ye are no more strangers and foreigners but fellow citizens with the saints... in whom all the building fully framed together growth unto a holy temple in the Lord, in whom ye also are built together for an habitation of God through the Spirit."

The Layman in the Liturgy
  
We think of worship as a specifically clerical sphere of activity. The priest celebrates, the laity attend. One is active, the other passive. It is another error and a serious one at that. The Christian term for worship is leitourgia which means precisely a corporate, common, all embracing action in which all those who are present are active participants. All prayers in the Orthodox Church are always written in terms of the plural we. We offer, we pray, we thank, we adore, we enter, we ascend, we receive. The layman is in a very direct way the co-celebrant of the priest, the latter offering to God the prayers of the Church, representingall people, speaking on their behalf. One illustration of this co-celebration may be helpful; the word Amen, to which we are so used, that we really pay no attention to it. And yet it is a crucial word. No prayer, no sacrifice, no blessing is ever given in the Church without being sanctioned by the Amen which means an approval, agreement, participation. To say Amen to anything means that I make it mine, that I give my consent to it... And "Amen" is indeed the Word of the laity in the Church, expressing the function of the laity as the People of God, which freely and joyfully accepts the Divine offer, sanctions it with its consent. There is really no service, no liturgy without the Amen of those who have been ordained to serve God as community, as Church.
And, thus, whatever liturgical service we consider, we see that it always follows the pattern of dialogue, cooperation, collaboration, cooperation between the celebrant and the congregation. It is indeed a common action ("leitourgia") in which the responsible participation of everyone is essential and indispensable, for through it the Church, the People of God, fulfills its purpose and goal.

The Place of Clergy
  
It is this Orthodox understanding of the "laity" that discloses the real meaning and function of clergy. In the Orthodox Church clergy is not above laity or opposed to it. First of all, strangely at it may seem, the basic meaning of term clergy is very close to that of laity. Clergy comes from "clerus" which means the "part of God". "Clergy" means that part of mankind that belongs to God, has accepted His call, has dedicated itself to God. In this initial meaning the whole Church is described as "clergy"— part or inheritance of God: "O God, save Thy people and bless Thine inheritance": (kleronomia or clergy — in Greek). The Church because She is the People of God (laity) is His "part", His "inheritance".
But gradually the term "clergy" was limited to those who fulfilled a special ministry within the People of God, who were especially set apart to serve on behalf of the whole community. For, from the very beginning, the People of God was not amorphous but was given by Christ Himself a structure, an order, a hierarchical shape:
"And God has set some in the Church, first apostles, secondary prophets, thirdly teachers... Are all apostles? Are all prophets? Are all teachers?... Now you are the body of Christ, and members in particular..." (1 Cor. 12:28-29)
Historically the Church was built on the Apostles, whom Christ Himself has elected and appointed. The Apostles again elected and appointed their own helpers and successors, so that throughout the whole uninterrupted development of the Church, there has always been the continuity of this Divine appointment and election.
The "clergy" therefore is needed to make the Church what she has to be: the special People or Part of God. Their special function is to perpetuate within the Church that which does not depend on men: the Grace of God, the Teaching of God, the commandments of God, the saving and healing power of God. We stress this "of God" for the whole meaning of "clergy" lies precisely in their total identification with the objective teaching of the Church. It is not theirteaching or their power: they have none, but that which has been kept and perpetuated in the Church from the Apostles down to our own time and which constitutes the essence of the Church. The Priest has the power to teach, but only inasmuch as he teaches the Tradition of the Church, and is completely obedient to it. He has the power to celebrate, but again, only inasmuch as he fulfills the eternal Priesthood of Christ Himself. He is bound — totally and exclusively — by the Truth which he represents and, thus, can never speak or command in his own name.
Our people in their criticism of the clergy fear the excessive "power" of clergy, yet too often they do not realize that the priest represents nothing else than the "Power" of the Church, of which they are members and not any specific "clerical" power. For it is clear to everybody that the Church existed before we were born and has always existed as a body of doctrine, order, liturgy, etc. It does not belong to anyone of us to change the Church or to make it follow our own taste, for the simple reason that we belong to the Church, but the Church does not belong to us. We have been mercifully accepted by God into His household, made worthy of Hid Body and Blood, of His Revelation, of Communion with Him. And the clergy represent this continuity, this identity of the Church in doctrine, life and grace throughout space and time. They teach the same eternal teaching, they bring to us the same eternal Christ, they announce the same and eternal Saving Act of God.
Without this hierarchical structure the Church would become a purely human organization reflecting the various ideas, tastes, choices of men. She would cease to be the Divine Institution, God’s gift to us. But then "laity" could not be "laity"— the People of God — any more, there would be no Amen to be said, for where there is no gift there can be no acceptance... The mystery of Holy Orders in the Church is that which makes the whole Church truly and fully the Laos, the Laity, the very People of God.

The Basis for Unity and Cooperation
  
The conclusion is clear: there is no opposition between clergy and laity in the Church. Both are essential. The Church as a totality is Laity and the Church as a totality is the Inheritance, the Clergy of God. And in order to be this, there must exist within the Church the distinction of functions, of ministries that complete one another. The clergy are ordained to make the Church the gift of God,— the manifestation and communication of His truth, grace and salvation to men. It is their sacred function, and they fulfill it only in complete obedience to God. The laity are ordained to make the Church the acceptance of that gift, the "Amen" of mankind to God. They equally can fulfill their function only in complete obedience to God. It is the same obedience: to God and to the Church that establishes the harmony between clergy and laity, make them one body, growing into the fullness of Christ.

Some Errors to Be Rejected
  
This simple and Orthodox truth is obscured too often by some ideas, that we have willingly or unwillingly accepted from the environment in which we live.
1. An uncritical application of the idea of democracy to the Church. Democracy is the greatest and noblest ideal of the human community. But in its very essence it does not apply to the Church for the simple reason that the Church is not a mere human community. She is governed not "by the people, and for the people"— but by God and for the fulfillment of His Kingdom. Her structure, dogma, liturgy and ethics do not depend on any majority vote, for all these elements are God given and God defined. Both clergy and laity are to accept them in obedience and humility.
2. A false idea of clericalism as absolute power for which the priest has no account to give. In fact, the priest in the Orthodox Church must be ready to explain his every opinion, decision or statement, to justify them not only "formally" by a reference to a canon or rule, but spiritually as truesaving and according to the will of God. For again, if all of us, laity and clergy, are obedient to God, this obedience is free and requires our free acceptance: "I call you not slaves, for a slave knows not what his Lord does; but I have called you friends; for all things that I have heard, I have made known to you" (John 15;15) and "ye shall know the truth and the truth shall make you free" (John 8:32). In the Orthodox Church, the preservation of truth, the welfare of the Church, mission, philanthropy, etc.— are all a common concern of the whole Church, and all Christians are corporately responsible for the life of the Church. Neither blind obedience nor democracy, but a free and joyful acceptance of what is true, noble, constructive and conducive of the Divine love and salvation.
3. A false idea of Church property. "It is our Church, for we have bought or built it..." No, it is never our Church, for we have dedicated it, i.e., given it, to God. It is neither the clergy’s, nor the laity’s "property", but indeed the sacred property of God Himself. He is the real owner, and if we can and must make decisions concerning this property, those decisions are to comply with God’s will. And here again both clergy and laity must have initiative and responsibility, in searching out the will of God. The same applies to Church money, houses and everything that "belongs to the Church."
4. A false idea of the priest’s salary: "We pay him..." No, the priest cannot be paid for his work, because no one can buy grace or salvation, and the priest’s "work" is to communicate grace and to work at man’s salvation. The money he receives from the Church (i.e. from the People of God and not from "us"— employers of an employee...) is intended to make him free for the work of God. And he, being also a member of the Church, cannot be a "hired" man, but a responsible participant in the decisions concerning the best use of the Church’s money.
5. A false opposition between the spiritual and the material areas in the life of the Church: "let the priest take care of the spiritual, and we — the laity — will take care of the material things..." We believe in the Incarnation of the Son of God. He made Himself material in order to spiritualize all matter, to make all things spiritually meaningful, related to God... Whatever we do in the Church is always both spiritual and material. We build a material Church but its goal is spiritual: how can they be isolated from one another? We collect money, but in order to use it for Christ’s sake. We organize a banquet, but if it is at all related to the Church, its goal — whatever it is — is also spiritual, cannot be abstracted from faith, hope and love, by which the Church exists. Otherwise, it would cease to be a "Church affair", would have nothing to do with the Church. Thus to oppose the spiritual to the material, to think that they can be separated is un-Orthodox. In all things pertaining to the Church there is always a need for the participation of both clergy and laity, for the action of the whole People of God.

Conclusion
  
Many mistakes have been made on both sides in the past, let us forget them. Let us rather make an attempt to find and to make ours the truth of the Church. It is simple, wonderful and constructive. It liberates us from all fears, bitterness and inhibitions. And we shall work together — in the unity of faith and love — for the fulfillment of God’s Kingdom.
Thy will be done. Not ours.

"Clergy and Laity in the Orthodox Church" (Orthodox Life, 1) (Crestwood, NY: SVS Press, 1959).

Friday, October 24, 2014

በክርስቶስ መረጠን

Read in PDF

 በክርስቶስ መረጠን። 
« ዓለም ሳይፈጠር፥ በፊቱ ቅዱሳንና ነውር የሌለን በፍቅር እንሆን ዘንድ በክርስቶስ መረጠን።» ኤፌሶን 1፥4 ይህ እግዚአብሔር እኛን የመረጠበት ጸጋ የተከናወነው በክርስቶስ ነው። እግዚአብሔር አስቀድሞ ሲፈጥረን በእርሱ አርዓያና አምሳል ነበር። (ዘፍ 1፥27) ሆኖም ግን በአንዱ በአዳም በደል ምክንያት ኃጢአት ወደ ዓለም ሲገባ፥ በሰው ላይ የነበረውን የእግዚአብሔርን አርዓያና አምሳል አደበዘዘው፥ አጎደፈው፥ አበላሸው። ወደፊት በኤፌሶን ምዕራፍ ሁለት ጥናታችን በሰፊው እንደምናየው ሰው በእግዚአብሔር ቍጣ ሥር ወደቀ። ይህ የሰው ውድቀት ከእግዚአብሔር የተሰወረ ነውን? እግዚአብሔር የማያውቀው ነውን? አይደለም። እግዚአብሔር ሰውን ከመፍጠሩ በፊት ወይ ዓለም ሳይፈጠር የሰውን ድካምና ውድቀት ያውቅ ነበር። ሰው በድካሙ ከገባበት ውድቀት የሚድንበትንም መንገድ አዘጋጀ። በመሆኑም በአንዱ ሰው የገባውን ሞት ድል ያደርገው ዘንድ አንዱን ልጁን ዓለምን ለማዳን ላከው። በሥላሴ ምክር የተዘጋጀው የመዳን መንገድ የእግዚአብሔር ልጅ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው። ሐዋርያው በክርስቶስ መረጠን ሲል እግዚአብሔር እኛን የእርሱ ሊያደርገን ያዘጋጀው መንገድ ክርስቶስ መሆኑን ለማመልከት ነው። 

የወልድ እግዚአብሔር ሰው መሆን አዳም ከወደቀ በኋላ የታቀደና የተወሰነ አይደለም፤ዓለም ሳይፈጠር የተወሰነ ነው። ሐዋርያው ቅዱስ ጴጥሮስ በጰንጠቆስጤ ስብከቱ ላይ ግልጥ እንዳደረገው፥ ልክ እንደእኛ ምርጫ ፥የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስም ሞትና ትንሣኤ ዓለም ሳይፈጠር በእግዚአብሔር የታቀደ እና የተወሰነ ነው። ሐዋርያው በዚያ ለተሰበሰቡ በሺ ለሚቆጠሩ ሰዎች ያለው ይህን ነው። «የእስራኤል ሰዎች ሆይ፥ ይህን ቃል ስሙ፤ ራሳችሁ እንደምታውቁ፥ የናዝሬቱ ኢየሱስ እግዚአብሔር በመካከላችሁ በእርሱ በኩል ባደረገው ተአምራትና በድንቆች በምልክቶችም ከእግዚአብሔር ዘንድ ለእናንተ የተገለጠ ሰው ነበረ፤እርሱንም በእግዚአብሔር በተወሰነው አሳቡና በቀደመው እውቀቱ ተሰጥቶ በዓመፀኞች እጅ ሰቅላችሁ ገደላችሁት።እግዚአብሔር ግን የሞትን ጣር አጥፍቶ አስነሣው፥ ሞት ይይዘው ዘንድ አልቻለምና።» ሐዋ 2፥22-24 ። ይህ ሁሉ የሚያመለክተው፥ ክርስቶስ ለእኛ መዳን መሥዋዕት እንዲሆን ዓለም ሳይፈጠር አስቀድሞ የተዘጋጀ መሆኑን ነው። 

Thursday, October 23, 2014

በፍቅር እንሆን ዘንድ መረጠን

Read in PDF

« ዓለም ሳይፈጠር፥ በፊቱ ቅዱሳንና ነውር የሌለን በፍቅር እንሆን ዘንድ በክርስቶስ መረጠን።» ኤፌሶን 1፥4። 

በፍቅር የተሞላ አምላክ እኛን የመረጠን በፍቅሩ ነው። በዘላለም ፍቅሩ ነው። ወንጌላውያኑ ተባብረው እንዲህ ይላሉ። « ወደ ተራራም ወጣ፥ ራሱም የወደዳቸውን ወደ እርሱ ጠራ፥ ወደ እርሱም ሄዱ። ማርቆስ 3፥13። ዮሐንስ ደግሞ እንዲህ ይላል « ኢየሱስም ከፋሲካ በዓል በፊት፥ ከዚህ ዓለም ወደ አብ የሚሄድበት ሰዓት እንደ ደረሰ አውቆ፥ በዚህ ዓለም ያሉትን ወገኖቹን የወደዳቸውን እስከ መጨረሻ ወደዳቸው። ዮሐንስ 13፥1። የመረጠን በፍቅሩ ነው።
ይህ ቃል በሚቀጥለው ቍጥር በሰፊው እንደምናየው ሰፊ አንድምታ አለው። ፍቅሩ ልጁ ነው። እግዚአብሔር እኛን ያድን ዘንድ ከፈጠረው ፍጥረት መካከል አንዱን አልላከም። የላከው የሚወደውን፥ ተቀዳሚ ተከታይ የሌለውን አንድ ልጁን ነው። በቅዳሴያችን፥ በማኅሌታችን  «በፍቁር ወልድከ በውድ ልጅህ» እያልን የምንጸልየው የምናዜመው፥ የምናመሰግነው ለዚህ ነው። እግዚአብሔር ለእኛ ያለውን ፍቅሩን የገለጠው በልጁ በኢየሱስ ክርስቶስ ነውና።   
እንደገና የመረጠን በዚሁ ፍቅር እንመላለስ ዘንድ ነው። « በፍቅሬ ኑሩ» የእርሱ አቢይ ትእዛዝ ነው። ይህ ማለት እግዚአብሔር አለም ሳይፈጠር ላቀደልን ታላቅ ዓላማ ልጁን ወደመምሰል መድረስ የምንችለው በእርሱ ፍቅር ስንኖር ነው። ፍቅሩ የሕይወታችን የኑሮአችን ማዕከል ሲሆን ነው። «በፍቅር የሚሰራ እምነት» የሰጠንም ለዚህ ነው። እርሱን ሳንወድ ወይም በእርሱ ፍቅር ሳንኖር እርሱን ደስ የሚያሰኝ ነገር ልንሠራ አንችልም፤ በመላእክት ልሳን ብንናገር፥ ያለንን ሁሉ ለድሆች ብንመጸውት፥ ሰውነታችንን ለእሳት አሳልፈን ብንሰጥ፥ ተራራንን የሚያንቀሳቅስ እምነት ቢኖረን ፍቅር ከሌለን ከንቱ ነን። ( 1 ቆሮ 13) 

ለቅድስና የመረጠን ጌታ በፍቅር እንድንኖር መርጦናል። አለምክንያት አይደለም ቅድስናና ፍቅር  አብረው ይሄዳሉ። በፍቅር ውስጥ ያለ ሰው የሚያስበው በንጽሕና ራሱን ለሚያፈቅረው ማቅረብን ነው። ፍቅር ሳይኖር ቅድስናን ማሰብ አይቻልም። ሊኖርም አይችልም። ፍቅር በሌለበት ሕይወትና ቤት ውስጥ የመጀመሪያው የሚጠፋው ነገር ቅድስና ነው። እግዚአብሔርን ሳትወዱት በቅድስና መኖር አትችሉም። ወንድሞቻችንን ሳንወድ በቅድስና መኖር አንችልም። በፍቅር መኖርን ታላቅ የክርስትናችን መንገድ ማድረግ ያለብንም ለዚህ ነው። 

ብዙዎች ለእምነት ታላቅ ትኩረት እንሰጣለን የሚሉ፥ ከቤተ ክርስቲያን የማይጠፉ፥ በቅዳሴው፥ በማኅሌቱ፥ በማናቸውም ሥራ የሚተጉ፥ ፍቅር አልባ በሆነ ሕይወት ሲመላለሱ ይታያሉ። እነዚህን ሰዎች ቀረብ ብላችሁ ሕይወታቸውን ስትመለከቱ፥ የሚታገሉት ፍቅር አልባ በሆነ ሕይወት ብቻ ሳይሆን ቅድስና አልባ በሆነም ሕይወት ነው። እንደገና እደግመዋለሁ። ፍቅር ከሕይወታችን ከቤታችን ሲወጣ ቅድስናም ይከተላል። ቅድስና በሌለበት ሕይወትም ፍቅር የለም፤ የቱንም ያህል « የፍቅር ቃላት» ይደርደር እንጂ፥ ቅድስና የሌለበት ሕይወት ፍቅር የለውም። ለዚህ ሩቅ መሄድ አያስፈልግም ዙሪያ ገባውን ማየት ብቻ ነው የሚያስፈልገው። 


እኔና እናንተስ? በፍቅር በወደደን አምላክ ትእዛዝ ውስጥ ውስጥ ሆነን በእርሱ ፍቅር እየኖርን ነውን? ፍቅሩን የሕይወታችን ማዕከል አድርገነዋልን? በመስቀል ላይ ፍቅሩን የገለጠለን ጌታን ፍቅሩን፥ ውለታውን፥ ቸርነቱን በማሰብ ሕይወታችንን በእርሱ ላይ እንድናሳርፍ እግዚአብሔር ይርዳን። 

Wednesday, October 22, 2014

ለቅድስና መረጠን።

Read in PDF

«ዓለም ሳይፈጠር፥ በፊቱ ቅዱሳንና ነውር የሌለን በፍቅር እንሆን ዘንድ በክርስቶስ መረጠን።» 
ኤፌሶን 1፥4 

የመረጠን በፊቱ ቅዱሳንና ነው የሌለን በፍቅር እንሆን ዘንድ ነው። የመጀመሪያውን እንመልከት የመረጠን ቅዱሳን እንሆን ዘንድ ነው። ቅዱስ ማለት ልዩ ንጹሕ ክቡር ማለት ማለት ነው። እግዚአብሔር ቅዱስ ነው። ልዩ ክቡር ንጹሕ ነው።  በነገራችን እግዚአብሔር መንገድ አይደለም በአዲስ ኪዳን የተከተለው። በብሉይ ኪዳንም እስራኤልን ሲመርጥ ያላት ይህን ነበር። «ለእስራኤል ልጆች ማኅበር ሁሉ እንዲህ በላቸው፦ እኔ እግዚአብሔር አምላካችሁ ቅዱስ ነኝና እናንተ ቅዱሳን ሁኑ።» ዘሌዋውያን 19፥2  ሌዋውያንን ለመገናኛው ድንኳን አገልግሎት ሲጠራቸው የቅድስና አዋጅን እንዲነግሩ በግንባራቸው ላይ « ቅድስና ለእግዚአብሔር» የሚል ጽሑፍ ያለበት አክሊል እንዲያደርጉ ነበር የነገራቸው።( ዘጸአት 39፥30 ።) በአጠቃላይ እግዚአብሔር እስራኤን የጠራት « ቅዱስ ሕዝብ»  እንድትሆን ነበር። 

በአዲስ ኪዳንም የእግዚአብሔር አሳብ ይኸው ነው። የመረጠን በፊቱ ቅዱሳን እንድንሆን ነው። ቅዱስ ጴጥሮስ ስለዚህ በሚገባ አስረግጦ ይነግረናል። «እናንተ ግን ከጨለማ ወደሚደነቅ ብርሃኑ የጠራችሁን የእርሱን በጎነት እንድትናገሩ የተመረጠ ትውልድ፥ የንጉሥ ካህናት፥ ቅዱስ ሕዝብ፥ ለርስቱ የተለየ ወገን ናችሁ፤» 1 ጴጥሮስ 2፥9።  ይህን የእግዚአብሔርን ባሕርይ የእኛ ማድረግ የሕይወታችን ነው። ክርስቲያናዊ ሕይወትም የምንለው ይህን ነው። ለዚህም ነው የዕብራውያን ጸሐፊ « ትቀደሱ ዘንድ በብርቱ ፈልጉ ያለ እርሱ ጌታን ሊያይ የሚችል የለምና» በማለት የተናገረው። ዕብራውያን 12፥14። 

እግዚአብሔር ቅዱስ ነው ስንል እግዚአብሔር ብርሃን ነው፥ እግዚአብሔር ፍጹም ነው ማለታችን ነው። እግዚአብሔር ልዩ ክቡር ንጹሕ ነው።  ጨለማ በእርሱ ዘንድ የሌለበት አምላክ ነውና። ይህ የብርሃን ጌታ የቅድስና ሕይወት አሁን እንዳየነው በብሉይም ሆነ በአዲስ ኪዳን ለእኛ ለልጆቹ ሰጥቶናል። የሚያሳዝነው ግን  እኛ ለቅድስና የተጠራን ልጆቹ ስለ ቅድስና ያለን አስተሳሰብ እጅግ ዝቅተኛ ነው። ስለቅድስና ሕይወት ተሰምቶን ያውቃልን? ስለቅድስናችን ሕይወታችንን ለመመርመር ጊዜ ኖሮን ያውቃልን? ቅዱሳን እንድንሆን ልዩ ንጹሕ እንድንሆን እግዚአብሔር ሲጠራን፥ የእርሱ ብርሃንነት በልባችን እንዲያበራና ጨለማ ከእኛ እንዲርቅ ነው። የቅድስና ሕይወት  የልብ ንጽሕና፥ የልብ ብርሃንነት፥ በአሳብ፥ በፈቃድ የመለየት ነው። እግዚአብሔርን የማንገሥ ነገር ነው። በአእምሮ መታደስ ተለውጦ እግዚአብሔርን አክብሮ የመኖርን ሕይወት ነው የሚናገረው። ይህን ነው ቅድስና የምንለው። 

ጳውሎስ ግን በዚህ አያበቃም። የሚለን እግዚአብሔር የመረጠን ቅዱሳንና ነውር የሌለን እንድንሆን ነው። ቅድስና ( ሐጊዮስ) የውስጥ ነገር ነው። ያለ ነውር መኖር  በአፍአ ( በውጭ) ያለ ነገር ነው። በእግዚአብሔርም በሰውም ፊት በቅድስናና ያለ ነውር የመኖር ሕይወት።  በብሉይ ኪዳን እንስሳው ለመሥዋዕት ከመቅረቡ በፊት በሚገባ መመርመር አለበት። ነውር ያለበት እንስሳ ለመሥዋዕትነት መቅረብ አይችልም ነበር። ለእግዚአብሔር የሚቀርበው ጉድለት የሌለበት ከሁሉ የተመረጠውን ነበር።ያለነውር መኖር ማለት ምን ማለት ነው። በቅድስና ሕይወት ለእግዚአብሔር መሰጠት፥ በንጽሕና መኖር፥ ሕይወታችንን እንደፈቃዱ መምራት፥ በሰዎች ፊት ብርሃን መሆን ማለት ነው። ለቤተ ክርስቲያን የተሰጣት ትእዛዝ ይህ ነው። በዓለም ፊት ብርሃን እንድትሆን፥ ጨው እንድትሆን ነው። 

ዛሬ  ቤተ ክርስቲያን (እኛ) በዚያ ውስጥ ነን ወይ? በአገልጋዮቿ መካከል ቅድስና አለ ወይ? በሕዝቦቿ መካከል ያ ቅድስና አለ ወይ? አንድ ታዋቂ የነገረ መለኮት የቅዱሳት መጻሕፍት ሊቅ የተናገረውን እዚህ ጋ ልጥቀስ «  . . . በጥንቷ ቤተ ክርስቲያን ክርስቲያን ከዓለም የተለየ መሆን እንዳለበት ምንም ጥርጥር አልነበረውም። እንዲያውም ልዩነቱ ግልጥ ያለ ስለሆነ፥ ዓለም ሊገድለው ወይም ሊጠላው እንደሚችል ያውቅ ነበር። በዘመናዊው ዓለም ባለችው ቤተ ክርስቲያን ግን በቤተ ክርስቲያንና በዓለም መካከል ያለው ልዩነት እየተድበሰበሰ ነው። እንዲያውም ለሰዎች የምንላቸው « ጥሩና የከበረ ሕይወት እስከኖርክ ድረስ፥ የቤተ ክርስቲያን አባል መሆንና ራስህን ክርስቲያን ብለህ መጥራት ትችላለህ።የግዴታ ከሌሎች ሰዎች የተለየህ መሆን የለብህም።» ዛሬ የብዙዎቻችን ሕይወት ይህ አይደለምን? ዛሬ እኛ በዓለም አደባባይ በቅድስናችን ለእግዚአብሔር ምስክሮች ነን? ያለነውር ነው የምንመላለሰው? አይመስለኝም። 

ክርስቶስ አባቱን ያለው ምንድነው? «እኔ ቃልህን ሰጥቻቸዋለሁ፤ እኔም ከዓለም እንዳይደለሁ ከዓለም አይደሉምና ዓለም ጠላቸው።ከክፉ እንድትጠብቃቸው እንጂ ከዓለም እንድታወጣቸው አልለምንም።እኔ ከዓለም እንዳይደለሁ ከዓለም አይደሉም።» ዮሐንስ 17፥14-16። ቤተ ክርስቲያን ከዓለም እንድትወጣ አይደለም የለመነው፤ እኛም ዛሬ የምንነጋገረው ከዓለም እንድንለይ፥ የሆነ ነገር ዙሪያችንን አጥረን ከዚህ ዓለም ተደብቀን እንድንኖር አይደለም። ነገር ግን ከዓለም ክፋት የተጠበቅን እንድንሆን ነው። ከዓለም ክፋት ተለይተን በቅድስና በእግዚአብሔር ፊት የምንመላለስ።

ያለነውር መኖር ማለት፥ በቅድስና መኖር ማለት ማናቸውንም የሕይወታችንን አቅጣጫ ለእግዚአብሔር ክብር መስጠት ነው። እሁድ ጠዋትን ብቻ ወይም በዓላትን ብቻ ሳይሆን ማናቸውንም የሕይወታችንን አቅጣጫ። ልጆች ስናሳድግ ለእግዚአብሔር ክብር ማሳደግ። የትዳር ሕይወትን ስንመራ ለእግዚአብሔር ክብር መምራት። ሥራችንን ስንሰራ ለእግዚአብሔር ክብር መሥራት። ማናቸውንም ሥራ ቢሆን እጅግ ክቡርን የሆነውን ማቅርብ። አለቃችን ማንም ይሁን ማንም፥ ደመወዛችን ምንም ይሁን ምንም ለእግዚአብሔር ክብር መሥራት። ትምህርታችንን ለእግዚአብሔር ክብር መማር ነው። ያለነውር መኖር ማለት ይህ ነው። 


ታላቁ የነፃነት መሪ ማርቲን ሉተር ኪንግ የባርነት ቀንበር ተጭኖት ለነበረው የጥቁር አሜሪካ ሕዝብ ያለው ይህን ነው። የመከራችሁ ቀንበር ስለበዛ ግድ የለም እንደምንም እንደምንም አድርጋችሁ ኑሩ አይደለም ያለው። ያለውን ልንገራችሁ « ከእናንተ መንገድ ለመጥረግ የተጠራ ቢኖር፥ መንገዱን ሲጠር ፥ ማይክል አንጄሎ እንደሚስል፥ ቤትሆቨን ሙዚቃውን እንደሚያቀናብር፥ ሼክሲፒር ቅኔውን እንደሚደርስ፥ አድርጎ ይጥረግ። የሰማይ ሠራዊት ቆም ብለው « ሥራውን በሚገባ የፈጸመ ታላቅ መንገድ ጠራጊ በዚህ ኖሮ ነበር» ብለው እስኪናገሩ ድረስ መንገድ ጠረጋውን በሚገባ መፈጸም አለበት።» ነውር የሌለበት ሕይወት ይሉሃል ይህ ነው። እግዚአብሔር በሰጠን በማንኛውም የሕይወት ጎዳና ለእግዚአብሔር ክብር መኖር። ከዚህ የበለጠ በቅድስናና ያለነውር መኖር የለም። 

Tuesday, October 21, 2014

እግዚአብሔር በክርስቶስ መረጠን

Read in PDF

እግዚአብሔር በክርስቶስ መረጠን ። 
ኤፌሶን 1፥4 
ሐዋርያው በዚህ በዛሬው ዕለት በምንመለከተው ክፍል የሚያነሳው ዋና አሳብ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከምናገኛቸው አስደናቂ መለኮታዊ ክንውኖች መካከል ዋና የሆነውን ነገር ነው። እርሱም እግዚአብሔር እኛን የመረጠበት መንገድ ነው።  ምርጫ እግዚአብሔር ለእኛ ያደረገልንን ቸርነት የምንመለከትበት እይታ እንጂ ደረቅ ስሌት አይደለም።  እኛን መርጦናል እነእገሌን አልመረጠም ብለን በትምክህት የምንጎራደድበት አይደለም።  ክርስቲያኖች የሆንን እኛ ሕይወታችንን ስንመለከት፥ እግዚአብሔር ያደረገልንን ቸርነት ስንረዳ ሕይወታችን  ሁሉ በጥልቅ አምልኮ ይመላል። ምክንያቱም የተደረገልን ሁሉ ከእኛ እንዳልሆነ እናውቃለንና። ከሌሎች የማንሻል ስንሆን አምላካችን ቸርነቱን ለምን አበዛልን? በምንስ ምክንያት ጠራን ስንል መልሱ እርሱ ስለወደደን፥ ስለመረጠን ነው የሚል ነው። በመሆኑም እግዚአብሔር ይህን አደረገ። እግዚአብሔር አሰበን፥ እግዚአብሔር ጎበኘን እንላለን።  

በዘዳግም 7፥6 ላይ ሙሴ ለእስራኤላውያን ያላቸው ይህን ነበር። «ለአምላክህ ለእግዚአብሔር አንተ ቅዱስ ሕዝብ ነህና በምድር ፊት ከሚኖሩ አሕዛብ ሁሉ ይልቅ ለእርሱ ለራሱ ሕዝብ ትሆንለት ዘንድ አምላክህ እግዚአብሔር መረጠህ።እግዚአብሔርም የወደዳችሁና የመረጣችሁ ከአሕዛብ ሁሉ በቍጥር ስለ በዛችሁ አይደለም እናንተ ከአሕዛብ ሁሉ በቍጥር ጥቂቶች ነበራችሁና» ሙሴ ለወገኖቹ እያለ ያለው፥ የእኛን ሁኔታ ስመለከተው አሁን ለበቃንበት ሁኔታ ያለኝ መግለጫ አንድ ብቻ ነው። እርሱም የእግዚአብሔር ምርጫ ወይም የእግዚአብሔር ፍቅር ነው። ጌታችን መድኃኒታችን ኢየሱስ ክርስቶስም ለደቀ መዛሙርቱ «እኔ መረጥኋችሁ እንጂ እናንተ አልመረጣችሁኝም፤ አብም በስሜ የምትለምኑትን ሁሉ እንዲሰጣችሁ፥ ልትሄዱና ፍሬ ልታፈሩ ፍሬአችሁም ሊኖር ሾምኋችሁ።» በማለት ተናግሮአል።  ዮሐንስ 15፥16። 

እግዚአብሔር እኛን መምረጡን ማሰብ ለምን ይጠቅማል ስንል መልሱ የክርስትናን ሕይወት ሁሉ የሚዳስስ ነው። በእግዚአብሔር መመረጣችንን ስናስተውል፥ የሰው ትምክህት ስፍራ ያጣል። ድካማችንን በእግዚአብሔር ፊት አስቀምጠን በእግዚአብሔር ላይ ማረፍ እንጀምራለን። የምንደገፈው በእግዚአብሔር ጸጋ ላይ ይሆናል። ምክንያቱም ከመጀመሪያውም በዚህ ጸጋ ወደ መንግሥቱ እንደተጠራን ተገንዝበናልና። በእግዚአብሔር ላይ ያለን እምነት የጸና ይሆናል። በዚህ ዓለም ጣጣ ከመባከን እግዚአብሔርን በማመስገን መኖር እንጀምራለን።  ለመሆኑ እግዚአብሔር መቼ መረጠን? ለምንስ መረጠን? የምርጫውስ ግቡ ምንድነው? 


ዓለም ሳይፈጠር መረጠን 
ዓለም ሳይፈጠር፥ በፊቱ ቅዱሳንና ነውር የሌለን በፍቅር እንሆን ዘንድ በክርስቶስ መረጠን።

እግዚአብሔር እኛን የመረጠን ዓለም ሳይፈጠር ነው፤ ይህ ዓለም ሳይፈጠር የሚለው ቃል እግዚአብሔር ስለእኛ ማሰብ የጀመረው፥ የእኛን የመዳን መንገድ ማዘጋጀት የጀመረው፥ እኛን ከመፍጠሩ በፊት፥ ዓለምን ሳይመሠርት በፊት እንደሆነ የሚያመለክት ነው። መዳናችን ሙሉ በሙሉ የእግዚአብሔር ሥራ እንደሆነ የሚያመለክት ነው። (ኤፌ 2፥8፡9) እንደእውነቱ ከሆነ ይህ የእግዚአብሔር ምርጫ የእኛን ማዳን ብቻ የሚያመለክት አይደለም። እምቅድመ ዓለም ወእስከ ለዓለም ሃሎ እግዚአብሔር በመንግሥቱ፤ ዓለም ሳይፈጠር እግዚአብሔር በመንግሥቱ ነበረ» በማለት አባቶቻችን በቅዳሴያቸው እንዳመሰገኑት እግዚአብሔር ዓለም ሳይፈጠር በክብሩ በሥልጣኑ፥ በመንግሥቱ ያለ አምላክ ነው። እኛን የፈጠረው ረዳት ሽቶ አይደለም። ወደፊት በሰፊው እንደምናየው እኛን መፍጠሩ እንኳ ከፍቅሩ የተነሣ ነው።  

እግዚአብሔር ሳይሆን ቀድሞ፥ ከዘመን በፊት አስቀድሞ ለእርሱ የሚሆኑትን እንደሚመርጥ፥ ለአገልግሎት እንደሚጠራ በብሉይ ኪዳንም ሆነ በአዲስ ኪዳን በነበሩት የእግዚአብሔር አገልጋዮች ሕይወት ውስጥ እናየዋለን። ኤርምያስን «የእግዚአብሔርም ቃል ወደ እኔ እንዲህ ሲል መጣ።በሆድ ሳልሠራህ አውቄሃለሁ፥ ከማኅፀንም ሳትወጣ ቀድሼሃለሁ፥ ለአሕዛብም ነቢይ አድርጌሃለሁ።።» ነበር ያለው። ኤር 1፥4፡5። ቅዱስ ጳውሎስም ለገላትያ ክርስቲያኖች ስለ ሕይወት ታሪኩ ሲተርክ እግዚአብሔርን «በእናቴ ማኅፀን ሳለሁ የለየኝ በጸጋውም የጠራኝ እግዚአብሔር» በማለት ነበር የጠራው። ገላ 1፥15። ሐዋርያው እያለ ያለው ከእናቱ ማኅፀን ከወጣበት ጊዜ ጀምሮ እንከን የለሽ እንደመራ አይደለም። ነገር ግን እያንዳንዱን የሕይወቱን ክንውን የሚያውቅ አምላክ ጳውሎስን አስቀድሞ ማወቁን፥ በኃጢአት እያለ እንኳ፥ በእግዚአብሔር የተወደደ መሆኑን ነው።  ልበ አምላክ ዳዊትም  «እኔ በስውር በተሠራሁ ጊዜ፥ አካሌም በምድር ታች በተሠራ ጊዜ አጥንቶቼ ከአንተ አልተሰወሩም።ያልተሠራ አካሌን ዓይኖችህ አዩኝ የተፈጠሩ ቀኖቼ ሁሉ አንድ ስንኳ ሳይኖር በመጽሐፍህ ተጻፉ።» በማለት እግዚአብሔር የወደደው ያፈቀረው፥ በቸርነቱ ያሰበው ገና በእናቱ ማኅፀን ሳይሠራ እንደሆነ ገልጦአል።  መዝ 138፥15፡16። 


ብዙውን ጊዜ ስለማንነታችን ስናስብ ይህን ታላቅና ዘላለማዊ የሆነውን የእግዚአብሔርን እቅድ ማሰብ ይኖርብናል። ዓለም ሳይፈጠር የመረጠንን አምላክ ስናስብ፥ የዛሬው ጉድለታችን፥ ውድቀታችን፥ ማግኘትችን ይሁን ማጣታችን ማንነታችንን እንደማይወስነው እንገነዘባለን። ሰዎች ስለእኛ የሚናገሩት በዛሬው ማንነታችን ላይ ተመሥርተው ነው። እግዚአብሔር ግን ስለእኛ የሚናገረው ዓለም ሳይፈጠር ባዘጋጀልን ዘላለማዊ ዕቅድ ላይ ሆኖ ነው፥ ክብርና ምስጋና ለዚህ የፍቅር ጌታ ይሁን። አሜን።